silybin

Sylibina jest głównym składnikiem ekstraktu flawonolignanu wyizolowanego z nasion ostropestu plamistego (Silybum marianum) i wykazała działanie ochronne na wątrobę i działanie hamujące wzrost różnych komórek nowotworowych (Gazak, Walterova i Kren, 2007).

Sylibinina to oczyszczona postać sylimaryny, standaryzowanego ekstraktu z nasion ostropestu plamistego (Silybum marianum) – tradycyjnego leku ziołowego stosowanego od starożytności. Sylibinina występuje również obficie w karczochach kulistych (Cynara scolymus).

Sylibinina jest silnym przeciwutleniaczem, ale zarówno ona, jak i ekstrakt sylimaryny mają coraz większy zakres innych efektów, które obecnie zyskują uznanie w medycynie zachodniej.

Kiedy skóra jest wystawiona na działanie światła słonecznego – a zwłaszcza zawartego w niej wysokoenergetycznego widma ultrafioletowego (UV), w jej komórkach, DNA i białkach zachodzi wiele zmian chemicznych. Główny mechanizm, dzięki któremu zachodzą te zmiany, znany jest jako fotoutlenianie, rodzaj uszkodzeń spowodowanych przez wolne rodniki wywołane światłem słonecznym (rodzaj reaktywnej, szkodliwej substancji chemicznej). Tego rodzaju uszkodzenia oksydacyjne prowadzą do starzenia się skóry i szeregu schorzeń dermatologicznych, w tym różnych nowotworów skóry.

Przeciwutleniacze są tak zwanymi „wymiataczami” wolnych rodników, ponieważ zapobiegają uszkodzeniom oksydacyjnym i je leczą. Najbezpieczniejsze przeciwutleniacze to te występujące w naturze, takie jak sylibinina – silny przeciwutleniacz, który usuwa wolne rodniki. Ostatnie badania wykazały, że sylibinina ma szereg korzystnych skutków na skórę, w tym działanie ochronne przed toksynami środowiskowymi, działanie przeciwzapalne i działanie ochronne przed uszkodzeniami UV. Sylibinina podawana doustnie (tj. spożywana) lub aplikowana bezpośrednio na skórę zwierząt laboratoryjnych chroniła je przed poparzeniem słonecznym (tj. uszkodzeniem skóry spowodowanym promieniowaniem UV-B) oraz chroniła przed zgrubieniem skóry i uszkodzeniem DNA spowodowanym ekspozycją na promieniowanie UV. Być może w wyniku tych efektów zwierzęta leczone sylibininą były również chronione przed nowotworami skóry wywołanymi promieniowaniem UV – zmniejszając rozmiar i liczbę nowotworów nawet o 97% w porównaniu ze zwierzętami nieleczonymi.